Wirginia Apgar, lekarz pediatra, w latach pięćdziesiątych zdefiniowała specjalną skalę,stosowną do dziś, dzięki której stan zdrowia nowonardzonego człowieka zostaje oceniony po raz pierwszy.

Zaraz po porodzie lekarz neonatolog (lub pediatra) kolejno w pierwszej, trzeciej, piątej i dziesiątej minucie  życia dziecka sprawdza, równocześnie przyznając punkty :

• oddychanie – za regularny  oddech noworodek otrzymuje  2 pkt, za nieregularny  1 pkt, za problem z pierwszym oddechem i/lub konieczność sztucznego oddychania 0 pkt
• czynność serca (ilość uderzeń na minutę) – za ponad 100 uderzeń serca na minutę przyznaje się 2 pkt, poniżej 100 uderzeń na minutę 1 pkt, za brak tętna 0 pkt
• napięcie mięśniowe – za silne i ebergiczne ruchy zginania rączek i nóżek malec dostaje 2 pkt, za słabsze ruchy 1 pkt, gdy malec jest wiotki otrzymuje 0 pkt
• reakcję na boźdzce (odruchy) – sprawdza się wprowadzając cewnik  do nosa, za głośny krzyk i prychnięcie malec  otrzymuje 2 pkt, za grymas niezadowolenia 1 pkt, za brak reakcji 0 pkt
• zabarwienie skóry – za różowe ciało noworodek otrzymuje 2 okt, za sine kończyny i różowy tułów 1 pkt, za sine lub balde ciało 0 pkt

Za każdy z tych testów noworodek może otrzymać 0,1 lub 2 punkty, które nastepnie są sumowane i składają się na wynik końcowy.

I tak  odpowiednio za:

• 7-10 punkty - stan uznaje się za dobry
• 4-6 punktów – stan określany jako średni
• poniżej 4 punktów - stan jest ciężki, wymagający natychmiastowej opieki medycznej

Otrzymanie przez dziecka punktów w skali Apgar jest tylko pewnym sygnałem w jakim stanie nasze dziecko wkroczyło na świat. Otrzymanie dużej ilości punktów nie daje gwarancji idealnego zdrowia dziecka. Tak samo jak otrzymanie mniejszej ilości niż 10 nie oznacza, że dziecko będzie się nieprawidłowo rozwijać. Bowiem od momentu przyjścia dziecka na świat najważniejsze jest uważne obserwowanie jego stanu i rozwoju.